Melodia z Cambridge
Melodia, którą miliony zegarów grają co kwadrans, nie powstała dla Londynu. Skomponowano ją w 1793 roku dla nowego zegara w Great St Mary’s, kościele uniwersyteckim w Cambridge, dlatego znana jest też jako Cambridge Chimes lub Cambridge Quarters.
Autorstwo przypisuje się zwykle wielebnemu Josephowi Jowettowi, z pomocą ówczesnego młodego muzyka Williama Crotcha. Melodia wyrasta z frazy arii Haendla „I know that my Redeemer liveth” z Mesjasza, przerobionej na krótkie sekwencje na cztery dzwony. Dzięki temu prosta fraza stała się melodią, którą rozpoznaje dziś niemal każdy.
Z Cambridge do Westminsteru
Gdy w 1859 roku Wielki Zegar Pałacu Westminsterskiego został uruchomiony, przejął melodię z Cambridge dla swoich kwadransów. Kurant, który rozbrzmiewał nad uniwersyteckim miastem, stał się dźwiękiem brytyjskiego parlamentu.
Wielki Dzwon, odlany w 1858 roku w ludwisarni Whitechapel, waży około 13,7 tony. Wkrótce nazwano go Big Benem, a przydomek przeszedł na zegar, a potem na całą wieżę. W 1859 roku dzwon pękł: zamiast odlewać go na nowo, obrócono go i zamontowano lżejszy młot, co tłumaczy jego lekko niedoskonały głos. Wieża, długo zwana Clock Tower, w 2012 roku została przemianowana na Elizabeth Tower.
W latach 2017–2022 dzwony w dużej mierze zamilkły na czas długiej renowacji wieży; od tamtej pory kwadranse i godziny znów rozbrzmiewają nad Westminsterem. Melodia z Cambridge jest więc dziś znana na całym świecie jako kurant westminsterski. To właśnie ta sama czterodźwiękowa melodia, którą później wbudowano w zegary domowe i którą możesz tu usłyszeć.
Cztery dzwony, pięć sekwencji
Kurant kwadransowy wykorzystuje cztery dzwony nastrojone na gis, fis, e i H. Pięć różnych czterodźwiękowych sekwencji, zwanych changes, następuje po sobie w kolejności: jedna o kwadrans po, dwie o wpół do, trzy o kwadrans przed i cztery o pełnej godzinie, co daje 4, 8, 12 i wreszcie 16 dźwięków.
O pełnej godzinie, po szesnastym dźwięku, Wielki Dzwon, nastrojony na niskie e, uderza raz za każdą godzinę. W ciągu pełnej godziny każdy z dwudziestu dźwięków pięciu sekwencji słychać dwa razy, więc melodia nigdy nie brzmi dokładnie tak samo w kolejnych kwadransach.
Słowa kurantu
W pomieszczeniu zegara w wieży wywieszona jest krótka modlitwa, napisana do rytmu kurantu godzinnego: „All through this hour / Lord be my guide / And by Thy power / No foot shall slide.” Każdy wers ma cztery sylaby, po jednej na każdy dźwięk sekwencji.
Zegar nie śpiewa ani nie gra tych słów. To po prostu sposób na zapamiętanie melodii i śledzenie jej dźwięk po dźwięku, gdy dzwonią dzwony.
Z wieży do salonu
Melodia nie została w wieżach. Zegarmistrzowie wbudowali ją w mechanizmy kurantowe zegarów stojących, ściennych i kominkowych, i stała się melodią, której większość ludzi oczekuje od zegara z kurantem w domu.
Usłyszysz ją na pięciu zegarach tej strony, od zegara Comtoise po zegar kominkowy, a także w wykonaniu Big Bena, nagraną w samej wieży, albo po prostu posłuchaj kurantu westminsterskiego na wybranym zegarze.
Pytania
Kto napisał kurant westminsterski?
Skomponowano go w 1793 roku dla kościoła Great St Mary’s w Cambridge i zwykle przypisuje się go wielebnemu Josephowi Jowettowi, z pomocą Williama Crotcha.
Jakich dźwięków używa kurant westminsterski?
Czterech: gis, fis, e i H, ułożonych w pięć sekwencji po cztery dźwięki. Godzinę wybija się następnie na niższym e.
Jakie są słowa kurantu westminsterskiego?
„All through this hour, Lord be my guide, and by Thy power no foot shall slide.” Modlitwa jest wywieszona w pomieszczeniu zegara w wieży.
Dlaczego nazywa się Big Ben?
Big Ben to przydomek Wielkiego Dzwonu, dzwonu godzinowego o wadze około 13,7 tony. Nazwę przeniesiono później także na zegar i na wieżę.